Dziekanat w przestrzeni instytucjonalnej uniwersytetu – ponowna wizyta w okolicach zasady pomocniczości

  • Autor: Katarzyna Górak...
  • Data: 10 October 2018

prof. UMK dr hab. Radosław Sojak
Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Dziekanat w przestrzeni instytucjonalnej uniwersytetu – ponowna wizyta w okolicach zasady pomocniczości

Głównym celem wystąpienia jest próba weryfikacji (w trybie eksperymentu myślowego) hipotezy stwierdzającej, że w systemie instytucjonalnym dużego (szerokoprofilowego) uniwersytetu dziekanat jest kluczową z perspektywy funkcjonowania całości jednostką administracyjną. Eksperyment myślowy przeprowadzany jest przy użyciu sztafażu pojęciowego teorii systemowych (w szczególności ogólnej teorii systemów Niklasa Luhmanna). Każe ona potraktować uniwersytet jako złożony system komunikacyjny, a wszystkie wykonywane w nim czynności traktować właśnie jako akty komunikacji. W tym kontekście argumentuję, że dziekanaty są jedynymi jednostkami skupiającymi w sobie przepływ najważniejszych kanałów informacyjnych, mają kontakt z najbardziej różnorodnymi grupami pracowników/petentów/interesariuszy uniwersytetów oraz generują dane i informacje kluczowe dla funkcjonowania systemu jako całości. W tym kontekście wydaje się, że naczelna zasadą organizacji administracji na dużych uniwersytetach powinna być zasada pomocniczości, a dziekanaty mogą spełniać skutecznie swoje funkcje o tyle, o ile uzyskają daleko posuniętą autonomię zarządczą.

Radosław Sojak - Mąż, ojciec, socjolog; doktor habilitowany, profesor UMK. Badacz z nieustanną inklinacją do myślenia teoretycznego. Od 1998 roku pracownik Instytutu Socjologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika; stypendysta Fulbrighta na University of Virginia, Charlottesville oraz tygodnika POLITYKA w ramach akcji „Zostańcie z nami”; autor i współautor rozpraw Zagubiona rzeczywistość. O społecznym konstruowaniu niewiedzy (2004 – z Danielem Wicentym), Paradoks antropologiczny. Socjologia wiedzy jako perspektywa ogólnej teorii społeczeństwa (2005 – seria Monografie FNP), Spełniona obietnica (2014) oraz Arystokraci i rzemieślnicy. Synergia stylów badawczych (2015 – z Łukaszem Afeltowiczem); nieustannie poszukuje teoretycznych futerałów pozwalających zrozumieć otaczającą nas rzeczywistość społeczną, od zawsze też zainteresowany debatą publiczną i jej jakością. Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz rady redakcyjnej „Polish Sociological Review”. Jednakże nie tylko badacz, ale też (wg metodologii FRIS®), wizjoner i entuzjasta. Pracę administracyjną na uczelni zna od podszewki: w latach 2004-2007 zastępca dyrektora ds. dydaktycznych w Instytucie Socjologii; w latach 2007-2016 prodziekan ds. studenckich, a od 2016 roku dziekan Wydziału Humanistycznego UMK w Toruniu.